|
Bø
i Vesterålen, 17 juni 2003 Niet
slecht hè, na zo’n twee dagen alweer een nieuwsbrief. Ik heb gemerkt dat
ik veel dingen wil vertellen aan jullie, maar dat als er teveel tijd tussen
zit, ik de helft van wat ik wil vertellen, vergeet. Ik heb wel overal
briefjes liggen met allerlei onderwerpen, maar als ik in de auto zit en
onderweg iets tegenkom, kan ik moeilijk meteen stoppen om het op te
schrijven. Ik zou eigenlijk een dictafoon moeten hebben om meteen alles in
te kunnen spreken. Maar goed nu moeten jullie het doen (en ik zelf ook) met
de dingen die ik me nog herinner. Vorige
week, op tweede Pinksterdag (9 juni), heb ik een tocht naar de Lofoten
gemaakt. Het was die dag mooi weer, dus daar moest ik gelijk gebruik van
maken. Ellen Marie is niet mee geweest. Zij wilde het liefst een dag in de
moestuin werken. Dus ben ik er ‘s ochtends in mijn eentje op uit
getrokken. Eigenlijk ook best lekker, want nu kon ik stoppen waar ik wilde
en zo vaak ik maar wilde. Ik denk dat als zij mee geweest was (wat trouwens
wel heel gezellig is), dat ik toch minder vaak gestopt zou zijn dan dat ik
nu gestopt ben. Alleen het eerste stuk vanaf Bø naar Melbu heb ik in een
stuk doorgereden. Ik mocht niet stoppen want anders zou ik niet op tijd bij
de veerboot in Melbu zijn. Deze veerboot gaat naar Fiskebøl en gaat zo’n
10 keer op een dag. Ik had eigenlijk onderweg nog wel willen stoppen in
Stokmarknes. Daar is namelijk het “Hurtigrute”museum. De Hurtigrute is
een boot(verbinding) tussen Bergen en Kirkenes. In 11 dagen kun je van
Bergen naar Kirkenes reizen en terug. Onderweg doe je zo’n 30 havens aan.
Vroeger was de Hurtigrute (“snelle route”) een postboot, die naast post
ook passagiers en voedsel vervoerde naar plaatsjes die men niet kon bereiken
via de weg. Tegenwoordig is dit niet meer nodig, maar is de Hurtigrute
voornamelijk van belang voor het toeristen. Je moet de boot wel vrij lang
van tevoren boeken want hij is vrij snel vol. En je moet een grote zak met
geld meenemen, want het is niet goedkoop. Maar het schijnt wel heel mooi te
zijn. Nou, wie weet, als ik ooit nog eens de lotto win….. Nu zal ik het
moeten doen met het museum over de Hurtigrute dat in Stokmarknes gevestigd
is. Richard With richtte in 1893 in Stokmarknes de Hurtigrute op. Maar
helaas, geen tijd die dag, want ik moest en zou die veerboot om 09.50 uur
halen! Ook had ik niet even tijd om te stoppen en een foto te nemen van mijn
droomhuis, dat even buiten Stokmarknes ligt. Het huis is natuurlijk van
hout, maar niet zoals de meeste huizen hier gemaakt van planken, maar van
dikke bielzen. Een beetje zoals de oude boerderijen hier van vroeger. Het
huis was blauw/grijs geschilderd en had een aarden dak. Op dat dak groeit
gras en ook een enkel berkenboompje. Ik heb wel eens gezien dat ze op dit
soort daken geiten lieten grazen! Ik vond het echt een prachtig huis! Mooi
oud, wat weinig van de huizen hier zijn. De meeste huizen zijn in de 2e
Wereldoorlog door de Duitsers vernietigd. Daarvoor in de plaats zijn wel
weer mooie huizen in de plaats gekomen en ook nu nog worden er mooie huizen
gebouwd vind ik. In allerlei verschillende kleuren. Laatst zag ik zelfs een
huis dat knalroze was! Toch vind ik zo’n oud huis nog steeds het mooiste.
Mijn droomhuis dus, maar niet mijn droomplek. Die heb ik ergens anders
gevonden! (vertel ik zo wat over) Helaas
dus geen tijd voor een foto, maar wel op tijd bij de boot. De veerboot doet
er ongeveer 25 minuten over en kost zo’n 10 euro voor een enkele reis. Het
is een mooie overtocht, want de imposante bergen van de Lofoten komen steeds
dichterbij. Ik had gedacht dat de bergen en het landschap van de Vesterålen
en de Lofoten zo’n beetje hetzelfde zouden zijn, maar dat bleek niet het
geval. De bergen van de Lofoten zijn nog hoger (en er ligt dus nog meer
sneeuw op), nog spitser, en de dalen zijn minder vlak dan op de Vesterålen.
Op de Lofoten lijkt het wel alsof de bergen steil omhoog gaan vanaf het dal.
Heel indrukwekkend. Ik had ook hier weer het idee dat elke bocht weer een
mooier beeld gaf, of een ander beeld. Ik ben dan ook op de Lofoten weet ik
niet hoe vaak langs de weg gestopt, of op parkeerplaatsen, om foto’s te
nemen. Het aantal filmrolletjes begint aardig te slinken. Ik ben ook erg
blij dat ik mijn panoramacameraatje heb mee genomen; nu kreeg ik tenminste
het grootste gedeelte van dit fantastische landschap op de foto. Ik merk dat
ik wel erg vaak “fantastisch” en “prachtig” gebruik, maar ik weet
niet hoe ik anders moet uitdrukken hoe gaaf, vetcool, strakmooi, het hier
is. Het licht maakt het allemaal nog mooier. Ik ben dezelfde weg weer
teruggereden als ik gekomen was. Doordat de zon draait lijkt het ook alsof
het landschap ineens anders is dan de heenreis; de schaduw op de bergen is
anders, alsmede de lichtinval. Ik moest mezelf echt een halt toeroepen om nu
gewoon door te rijden, want ik had immers op diezelfde plek al foto’s
gemaakt! Mijn
doel voor deze tocht was het Vikingmuseum Lofotr in Borg. Borg ligt langs de
E 10 ongeveer halverwege de Lofoten. In Borg zijn bij opgravingen resten
gevonden van een Vikinghuis. Er zijn zelfs heel kleine sieraden van goud
gevonden. Vlak bij de plek waar het Vikinghuis stond, is een Vikinghuis
nagebouwd. Daarin kun je zien hoe de Vikingen geleefd hebben. Er lopen
gidsen rond in Vikingkleding en er worden bijvoorbeeld schoenen gemaakt, er
wordt eten gekookt, er wordt geweven, wol geverfd en je kunt er leren hoe
“Hnefatafl” gespeeld wordt. Dit is een bordspel dat in de Vikingtijd
gespeeld werd. Ongeveer 1 kilometer ligt een nagebouwde Vikingboot waarmee
je een tochtje kunt maken als het mooi weer is. Ik wilde absoluut naar dit
museum. Op een van de stagescholen had ik een verhalend ontwerp gedaan over
de Vikingen. De kinderen waren heel enthousiast, en ik ook. Het heeft nog
meer mijn interesse gewekt voor de Vikingen. Ik vond het echt fantastisch om
te zien hoe alles nagemaakt is en hoe aanschouwelijk dit is, zeker voor
kinderen, maar absoluut ook voor volwassenen. Dit zou een prachtige
schoolreis kunnen zijn. Kinderen kunnen zelf ook veel dingen doen en even
leven zoals de Vikingen leefden. In
het Vikinghuis is ook een kleine tentoonstelling ingericht over hoe de
Vikingen leefden en over de opgravingen die gedaan zijn. Naast het
aanschouwelijke, kun je het ook nog een keer nalezen en nog wat andere
dingen te weten komen. Absoluut een aanrader dit museum, mocht je nog een
keer op de Lofoten komen. Bij
het museum is ook een winkel waar je allerlei boeken kunt kopen, sieraden,
gebruiksvoorwerpen, kaarten etc. Tja, ik kon het natuurlijk niet laten om
toch nog wat dingen mee te nemen. Verder
krijg ik van een Deense gids nog een informatie toe gemaild over hoe je wol
kunt verven met behulp van planten. Ik had dat met de kinderen op school
graag willen doen, maar wist niet zo goed hoe en met welke planten je welke
kleuren krijgt. Zij gaf hierover ook cursussen en wilde mij graag wat
informatie toesturen. Ze liet me strengen wol zien die ze zelf geverfd had.
De meest fantastische kleuren, en allemaal natuurlijk geverfd. Ik ga het
absoluut een keer uitproberen! In
het museum trof ik ook een Nederlandse gids, die notabene uit Groningen kwam
en een cafe in de Oude Kijk in ‘t Jat straat had gehad! Hij vertelde mij
dat hij naar Noorwegen verhuisd was nadat een goede vriend van hem ook naar
Noorwegen verhuisd was. Toen ik hem vertelde dat ik ook uit Groningen kwam
en daar Noors gestudeerd had, zei hij dat die vriend van hem ook Noors
gestudeerd had. Ik vroeg hem wie het was, en toen bleek het Arne Ketel te
zijn! Hij is in hetzelfde jaar begonnen als ik. Hij was toen al veel bezig
met het bewerken van leer en doet dat nu nog steeds. Hij woont net als die
gids ook op de Lofoten. De wereld is toch eigenlijk best klein; dat je
helemaal in het noorden van Noorwegen nog Nederlanders tegenkomt die je
kent! Een
geslaagde missie dus naar het Vikingmuseum! Maar
voordat ik eindelijk bij het Vikingmuseum aankwam was ik toch al weer een
aantal uur verder. Door alle prachtige panorama’s lukte het me gewoon niet
om om ongeveer 12 uur daar te zijn, wat ik eigenlijk wel gepland had. Onderweg
ben ik nog gestopt in Svolvær. De grootste “stad” van de Lofoten waar
ook de Hurtigrute aanlegt. Ik vond het een erg toeristisch plaatsje en er
was niet zoveel (zeker niet op een zondag) te zien. Ik vond trouwens
helemaal dat de Lofoten erg toeristisch waren; veel Duitsers en veel
Nederlanders. Ook veel plaatsen waar je kunt overnachten (veel campings met
hytter). De Vesterålen zijn wat dat betreft een stuk rustiger, maar ook
onbekender denk ik. In alle reisbrochures staat wel wat over de Lofoten,
maar veel minder, of bijna niets over de Vesterålen. Als ik tegen mensen
zeg dat ik naar de Vesterålen ga, weet bijna niemand waar ik het over heb,
maar als ik het over de Lofoten heb, weet bijna iedereen waar dit ligt. De
Lofoten bestaan uit meerdere eilanden die voornamelijk met bruggen met
elkaar verbonden zijn. En dat zijn niet zomaar bruggen! Nee, dat zijn
reuzebruggen! Heel hoog en ook heel steil! De eerste keer dat ik een brug
over moest moest ik echt even slikken; ik was bang dat de auto het niet zou
redden om zo steil omhoog te gaan (en naar beneden). Je hebt vanaf die
bruggen een prachtig uitzicht over de zee en de Lofoten. Het is wel jammer
dat je niet mag stoppen op zo’n brug (!!). Op
weg naar het Vikingmuseum reed ik een stukje op een weg die vrij recht was
en vlak. In de verte zag ik iets lopen. Ik dacht eerst dat het een kat was,
dus ik lette goed op dat die niet ineens de weg over zou steken. Toen ik
dichterbij kwam zag ik dat het niet een poes was, maar een vos! Rustig
wandelend met een prooi in zijn bek liep hij langs de kant van de weg. Ik
heb meteen de auto stopgezet en heb zo snel mogelijk mijn fototoestel
gepakt. Door het raam heb ik foto’s gemaakt, want ik durfde niet uit te
stappen, bang dat hij dan meteen weg zou rennen. Nu maar hopen dat ze gelukt
zijn! Na
mijn bezoek aan het Vikingmuseum (om ongeveer 17.00 uur) ben ik in Borg nog
afgeslagen naar Eggum, een plaatsje ten noordwesten van Borg. Ellen Marie
had me verteld dat daar een beeld stond dat ik absoluut moest zien. Hier op
de Lofoten en de Vesterålen hebben ze in elke kustgemeente kunstenaars (ook
buitenlandse) een kunstwerk laten maken. In Bø bijvoorbeeld staat een heel
groot beeld van een man “Mannen fra havet”, de man van de zee. In Eggum
staat een beeld van een hoofd, dat als het ware met je meedraait als je er
om heen loopt. En plotseling staat het ineens op zijn kop! Heel bijzonder. Eggum
zelf is niet zo groot, maar het is er prachtig: mijn droomplaats! Hier zijn
zandstranden en de kleur van de zee is er zo mooi dat het gewoon niet te
beschrijven is. Azuurblauw! En zo helder! Ik heb een stuk over het strand
gewandeld en ik heb alle indrukken opgezogen en genoten! Het interesseerde
me niet meer dat ik misschien de boot die ik terug wilde nemen niet meer zou
halen, hier moest en zou ik een tijdje blijven, “no matter what”!! Vanaf
het strand had je een prachtig uitzicht over de kleine eilandjes voor de
kust, de Lofoten zelf en heel in de verte kon ik de contouren zien van de
Vesterålen. Als het nog helderder was geweest had ik zelfs Værøya kunnen
zien, een vrij groot eiland dat hier bij Vinje (Bø) voor de kust ligt. Ik
werd er gewoon helemaal lyrisch van. En weer als ik er aan terug denk en nu
naar jullie schrijf. Hier voelde ik me helemaal thuis. Het
enige minpuntje was misschien dat het er heel hard waaide, en dat mijn
droomhuis daar niet stond, maar verder was het helemaal SUPER!
(volgens mij kunnen we dat droomhuis ook gewoon hier naartoe verplaatsen). Met
tranen in mijn ogen (echt waar!) ben ik weggereden uit Eggum. Op
de terugweg ben ik nog langs Henningvær gereden. Dit is een plaatsje op een
eiland dat je kunt bereiken met een brug. Het is een vissersplaatsje. Een
idyllisch plaatsje met mooie houten huizen en een klein haventje. Zodra ik
de auto uitstapte rook ik al dat het een vissersplaatsje is; overal hing een
vislucht. En overal waar je keek hing stokvis. Ik vond het plaatsje absoluut
een bezoekje waard. Lang
ben ik er niet gebleven, maar heb wel genoten. Uiteindelijk
heb ik toch nog de veerboot uit Fiskebøl kunnen halen die ik in gedachten
had en was ik uiteindelijk, vol met nieuwe indrukken om half 12 (‘s
avonds) thuis. Een fantastische dag. De
rest van de Lofoten hoop ik te doen als ik weer richting het zuiden rijd. Ik
hoop dan ook nog naar het “Hurtigrute”museum te kunnen. Maar goed daar
wil ik nog even niet al te veel aan denken. Ik wil helemaal nog niet weg! Wat
me trouwens opviel tijdens mijn reis is dat ik automatisch de auto op slot
draai, terwijl dat helemaal niet hoeft hier. Zoals ik al eerder vertelde in
een nieuwsbrief lag de sleutel van de hytte onder de mat. Maar veel Noren
doen niet eens hun huis op slot als ze weggaan, laat staan dat ze hun auto
op slot doen als ze bijvoorbeeld naar de winkel gaan. Sommigen laten zelfs
hun sleutel in het contact zitten! Ongelofelijk! Ze zijn absoluut niet bang
dat er iets gestolen wordt. Wat een vertrouwen in de mensheid en wat mooi
dat dit nog kan. Je fiets op slot zetten (of met 2 sloten vastzetten zoals
in Groningen)? Er zitten hier niet eens sloten op een fiets! Hier
tegenover staat wel dat op de school waar ik stage loop, de lokalen aan het
eind van de dag op slot gedaan worden. Volgens de rector heeft dat te maken
met de vertrouwelijke informatie die daar ligt, maar volgens mij liggen er
niet veel dingen van en over de kinderen. Het meeste nemen ze mee naar huis,
of ligt in de werkkamer van de leerkrachten. Een beetje tegenstrijdig dus. Goed,
het is inmiddels half 11 ‘s avonds geworden. Vandaag nog “på tur”
geweest naar Losjehytta. Ben nu toch wel wat moe. Morgen is er weer een
tocht met de klas naar het strand hier in de buurt. Aangezien we daarheen
fietsen ga ik morgen met de (geleende) fiets naar school. Dat is ongeveer 10
kilometer. Gelukkig niet heel grote hellingen, maar toch anders dan in
Nederland. Ik moet morgen eerder van huis dus ik denk dat het tijd word om
te gaan slapen. Het is op dit moment helemaal helder buiten en de zon
schijnt. Het waait nauwelijks, dus dit belooft veel voor morgen. Misschien
zwemmen in de zee? |