|
Hallo
allemaal, Nou
hier dan eindelijk de eerste nieuwsbrief van mij. Jullie denken natuurlijk
dat ik al lang en breed in Noorwegen zit, maar helaas, niets is minder waar.
Op dit moment (dinsdag 27 mei) zit ik op de boot van Kiel naar Oslo. "Maar
je zou toch....?"
hoor ik jullie denken. Inderdaad: ik zou op zondag 25 mei met de boot mee,
maar door twee (toch ietwat
vervelende) dingen zit ik nu pas twee dagen later op de boot. Laat
ik bij het begin beginnen. Vol goede moed, op tijd en volgepakt met bagage
begon ik mijn reis naar Kiel. Wel met veel regen, maar dat mocht de
pret niet drukken. Helaas, de regen drukte uiteindelijk wel de pret: bij
Bremen (Delmenhorst om precies te zijn) moest ik van een, zeg maar,
provinciale weg de Autobahn weer opdraaien. Netjes mijn snelheid aangepast
om de bocht te nemen, maar ik kwam met de wielen van de auto op de
vluchtstrook terecht (een ander materiaal dan het asfalt volgens mij) en de
aquaplaning deed verder de rest. De auto was niet meer te corrigeren, het
ging allemaal heel snel en voor ik het wist was
ik 180°
gedraaid, met de linkervoorkant van de auto tegen de vangrail geklapt, en
stond ik op de vluchtstrook tegen de rijrichting in. Bumper er compleet af,
linkerlamp kapot, motorkap ietwat verwrongen. Gelukkig had ik zelf helemaal
niets, alleen toen ik uitstapte stootte ik met mijn oogkas tegen het portier aan: blauwe plek, maar verder gelukkig niets. Wat een
schrik!! Ik heb ook even behoorlijk staan vloeken daar
in de stromende regen!! Heb geprobeerd met mijn mobiel de ADAC (Duitse ANWB)
te bellen, Henk (voor degenen die het nog niet weten: mijn vriend) en mijn
ouders, maar dit mislukte telkens (nu weet ik waarom: om vanuit het
buitenland te bellen moet ik nog een 1 aan de pincode toevoegen: tja, beter lezen Tebbenhoff!). In het
begin stopte er ook niemand. Uiteindelijk lukte het me iemand aan te houden
die bij een praatpaal de politie
of zo zou bellen. Daarna stopten er gelukkig nog wat mensen die beleefd
vroegen of ze konden helpen. Een
mevrouw was zo slim te vragen of ik een gevarendriehoek had die we neer
konden zetten. Blij dat ik die de dag daarvoor toch nog gekocht had!
Na
ongeveer een kwartier kwam er een politieman. De vriendelijkheid zelve (nou
ja, het leek Bromsnor wel). Niet even vragen of ik ook Duits sprak, nee, er
gewoon van uitgaan dat ik het allemaal wel even in het Duits kon uitleggen.
Na wat prietpraat over hoe het nou gekomen
was en de papieren bekeken te hebben, heb ik hem gevraagd of ik niet even
naar Kiel mocht bellen om te zeggen dat ik wat later kwam. Uitgelegd dat ik
de boot naar Oslo moest hebben. De polizist vroeg of de auto nog reed,
geprobeerd, en ja, hij reed nog! Nou, zei oom agent, dan mocht ik wel
doorrijden naar Kiel als ik maar beloofde dat ik de auto in Oslo zou laten
repareren. Ja, je denkt toch niet dat ik met zoiets door wil rijden. Maar
goed, dat zei ik maar niet. Met de bumper op de achterbank gepropt en een
stempel in mijn agenda, ben ik naar Kiel gereden. Ik had veel bekijks! Het
leek nu wel zo’n
rally-auto zo zonder bumper! Precies
om 12 uur kwam ik in Kiel aan. Raar, de boot lag er nog niet. Door een
vriendelijke dame kreeg ik een papier in mijn handen geduwd waarop stond dat
de boot vandaag niet zou varen vanwege technische problemen. Nou, ja!! Er
werd ons aangeraden om door Zweden of Denemarken te rijden. We zouden de
reissom terugkrijgen en geld voor een overnachting. Na veel nadenken heb ik
besloten dit niet te doen omdat
ik toch graag eerst de auto wilde laten repareren. Bij de incheckbalie van
de Color Line heb ik uiteindelijk (na zo’n
3,5 uur wachten) mijn ticket omgeboekt naar dinsdag, dan had ik een hele (en
een halve) dag om de auto te laten repareren. Nu nog de overnachting. De
dame bij de balie zei dat ik wel 1 nacht aan boord van het schip (dat
inmiddels gearriveerd was) kon slapen, gratis en inclusief diner en ontbijt.
Nou dat sloeg ik niet af natuurlijk. Lekker gegeten en heerlijk geslapen. Maandag
ben ik eerst met de auto naar de jeugdherberg gereden om een deel van mijn
bagage af te leveren en daarna meteen doorgereden naar de Mitsubischi dealer
aan de andere kant van de stad. Hij maakte een
berekening van de schade en dat viel niet mee. Dankzij mijn ouders (ik zou
niet weten wat ik zonder ze had moeten beginnen, bedankt!) heb ik de
rekening uiteindelijk kunnen betalen. Aangezien
het mooi weer was ben ik terug gaan lopen naar de jeugdherberg. Ongeveer 15
kilometer. Ik had geen voeten meer over toen ik aankwam, maar het was wel erg mooi. Toch een leuke stad dat Kiel. Vanmorgen
heb ik de auto weer opgehaald. De taxichauffeuse aan wie ik het verhaal
vertelde en ook dat over de boot, vertelde dat de boot (met de naam “Prinsesse
Ragnhild”)
in Kiel al de bijnaam heeft “Miss
kommt nicht”.
Er schijnen veel mankementen te zijn sinds ze zo’n
10 jaar geleden de boot met ongeveer 15 meter verlengd hebben. Dat
was duidelijk! Gelukkig
waren vandaag alle problemen opgelost, want hier zit ik dan: op weg naar
Noorwegen. Net een prachtige zonsondergang gezien. Zalig genieten en tot
rust komen. Morgen hoop ik deze brief
naar jullie te kunnen versturen als ik in Oslo een internetcafé kan vinden.
Ik moest trouwens wel lachen toen ik een vriendin van mij belde. Ik zou bij
haar moeder de eerste nacht slapen (maandagnacht), maar dat ging dus niet
door. Ik vroeg haar haar moeder af te bellen en vertelde waarom. Ze moest
vreselijk lachen en zei: “ja,
pas op, Andrea is weer op reis!” En
ze heeft gelijk. Het lijkt wel alsof ik elke keer als ik naar Noorwegen (of
in Noorwegen) reis er wel iets is waardoor ik niet op tijd kan komen. Zo heb
ik, toen ik de eerste keer op weg was naar die vriendin, in de trein een
bommelding gehad, waardoor we allemaal uit de trein moesten en we
uiteindelijk met ongeveer een uur vertraging in Tolga aankwamen. Ja, een
goede indruk maak je dan niet meer! De
moeder van die vriendin gaat morgen trouwens naar iets van een
bejaardentehuis, dus ik dacht “weg
slaapplaats”,
maar die vriendin zei dat ik best gebruik mocht maken van het huis. De
sleutel lag onder een potje op de veranda. Tja, typisch Noors! Dat kan daar
gelukkig nog. Moet je bij ons niet proberen, ben je gelijk je hele inboedel
kwijt. Ze woont volgens mij in een heel oude boerderij, langs de E6, de
doorgaande route door Noorwegen. De grote weg eigenlijk, al is die maar
tweebaans. Hij gaat helemaal van Oslo naar de Noordkaap. Oh,
ja, ik wou nog even zeggen dat
ik het hartverwarmend vond/vind zoals iedereen met mij meegeleefd heeft (en
waarschijnlijk nog meeleeft) de laatste tijd. Dank voor alle telefoontjes,
kaartjes, cadeautjes en lieve, bemoedigende woorden. Ik stond versteld dat
zoveel mensen aan mij denken. Dat doet me echt goed. Goed
nu ga ik echt stoppen. Het is
inmiddels 23.00 uur en tijd om in bed te stappen. We zijn inmiddels de kop
van Denemarken voorbij en de boot begint aardig te schommelen: tijd voor een
pilletje.
|