Salsnes, 23 december 2007 (deel 2)

Als jullie deel 1 gelezen hebben, weten jullie inmiddels dat ik met mijn verslag bij de zomervakantie aanbeland ben. Nou, ja, vakantie? De hele zomervakantie stond in het teken van verhuizen. Eerst ik vanuit Kvernvika terug naar Salsnes en toen Henk vanuit Groningen naar Salsnes. Als ik toen had geweten dat er daarna nog een (kleine) derde verhuizing achteraan zou komen, had ik meteen het bijltje erbij neergegooid!
Maar goed, laat ik bij het begin beginnen.
Tot aan de zomervakantie woonde ik in een huurhuis in Kvernvika, een gehucht op ca. 6 km van Salsnes. Helaas kon ik het huis maar een jaar huren, omdat de eigenaars het graag wilden verkopen. Ik wist dus al vanaf het begin dat ik in de zomervakantie weer zou moeten verhuizen en dat heeft het afgelopen jaar ook aardig wat stress opgeleverd. De grote vraag was namelijk “waarheen?” aangezien hier in Salsnes de (huur)huizen niet echt voor het oprapen liggen. En het moest ook nog een huis zijn dat groot genoeg was voor mij en Henk, aangezien we besloten hadden dat hij in juli (eindelijk) ook deze kant op zou komen.
De oplossing kwam in maart (2007) in de vorm van een goede vriendin van me, Siv. In dagboek 10 heb ik over haar verteld. Ze woonde op een "småbruk" (boerderij) met haar twee kinderen (foto 1).

foto 1: Øvergården Vooraanzicht van het huis (vanaf de doorgaande weg)

Vorig jaar kreeg ze kanker en ze wist dat ze zou komen te overlijden. Tijdens een bezoek in het ziekenhuis zei ze me dat ze het fijn zou vinden als ik in haar huis zou gaan wonen. Eh, dan sta je wel even met je mond vol tanden. Een fantastisch aanbod, maar ook heel dubbel, want het betekende dan ook dat zij er niet meer zou zijn. Begin april overleed Siv. Met haar familie had ze alles geregeld en per 2 juli zou ik een nieuw onderkomen hebben. In overleg kon ik al een paar dagen eerder mijn spullen daar neerzetten. Het begin van mijn zomervakantie werd dus besteed aan inpakken, verhuizen en schoonmaken. Gelukkig heb ik veel hulp gehad van vrienden.
Het huis is vrij oud, ca. 100 jaar, maar is helemaal opgeknapt. Het ligt zo'n beetje in de open vlakte, wat maakt dat je elke zucht wind voelt. Als het hard waait, kraakt het huis aan alle kanten! In het begin was ik bang dat het huis weg zou waaien, maar nu heb ik daar geen angst meer voor.
Bij het huis staat een grote schuur met een zolder (låve). Een deel ervan gebruiken wij als opslag. Bij het huis horen ook weilanden die nu verpacht worden. Rond het huis ligt gras en is er de mogelijkheid om een moestuin aan te leggen. Dus wie weet eten we volgende zomer/herfst groenten uit eigen tuin (boerenkool!!!!)
Het uitzicht vanuit het huis is prachtig! (foto 2). In de verte de school en de kerk, met op de achtergrond de imposante bergen. Ik voel me bevoorrecht dat ik in dit huis mag wonen!

foto 2: Uitzicht vanuit het huis

Na de grote schoonmaak in het huis in Kvernvika heb ik om zes uur 's avonds op 30 juni de auto en ben op weg gegaan naar Nederland, alwaar verhuizing nummer twee stond te wachten.
Ik ben natuurlijk niet in 1 keer naar Nederland toegereden. Onder het mom van "dan heb ik ook nog een beetje vakantie" heb ik er 3 dagen over gedaan en heb onderweg ook nog wat dingen bekeken. De eerste dag (avond) ben ik tot Trondheim gekomen alwaar ik in het centrum bij een bed & breakfast (maar dan zonder de "breakfast") heb overnacht. 's Avonds nog een wandeling gemaakt naar het oude centrum van Trondheim en de Nidarosdom. De volgende dag ben ik doorgereden tot Tretten, een plaatsje tussen Ringebu en Lillehammer. De dag erna ben ik in Lillehammer naar Maihaugen geweest. Een openluchtmuseum met huizen uit allerlei delen van Noorwegen. Ik was al eens eerder in Maihaugen geweest, maar elke keer was het gesloten. Je kon dan wel in het park lopen, maar de huizen waren niet geopend en ook waren er geen gidsen en mensen die oude ambachten uitoefenden. Nu kwam ik (eindelijk) na 1 juni en was dat er allemaal wel. Na ongeveer 2 uur in het park rondgewandeld te hebben, was ik toch wat teleurgesteld. Uiteindelijk had ik me er meer van voor gesteld. Toch blijft Maihaugen een mooi museum dat een goed beeld geeft van hoe mensen vroeger (en heden ten dage) in Noorwegen woonden.

Daarna doorgereden naar een plaatsje in de buurt bij Oslo voor een overnachting. De volgende dag doorgereden naar Oslo alwaar ik de boot naar Kiel genomen heb. Ik was nog van plan om in Oslo bij het Frogner/Vigeland park langs te gaan. In dat park staan prachtige beelden van de beeldhouwer Vigeland. Elke keer als ik in Oslo ben moet ik daar even langs om foto's te nemen. Elke keer ontdek ik daar weer wat nieuws. Een beeld dat me de vorige keer niet aansprak kan me deze keer heel veel doen. Maar goed, het plan was er, maar de regen kwam met bakken uit de hemel, zodat ik uiteindelijk besloot om rechtstreeks naar de boot te rijden! Als ik wat meer energie gehad had, had ik het misschien nog wel gedaan, maar de fut was er helemaal uit! Ik had gehoopt op 3 dagen vakantie, maar eigenlijk was ik te moe om er echt van te kunnen genieten!

In Nederland ben ik vrijwel de hele maand juli bezig geweest met inpakken en schoonmaken. Na twee jaar apart van elkaar geleefd te hebben vonden we het nu toch echt wel tijd worden dat ook Henk naar Noorwegen zou verhuizen. Inmiddels had hij een kleine aanstelling (9 uur per week) als leerlingassistent bij ons op school gekregen, dus de vakantie moest gebruikt worden om hem en de rest van de spullen te verhuizen. Het huis hebben we vanaf begin juni in de verkoop gedaan (staat nog steeds te koop).
Een internationale verhuizing kost nogal veel geld (zeker als je zoveel spullen hebt als
wij!). We besloten dat we eerst maar een deel zouden meenemen en de rest bij mijn ouders zouden opslaan, totdat het huis verkocht zou zijn en we de rest van de spullen konden laten overkomen. Een heel gedoe, want wat neem je nu mee en wat komt in de volgende lading. Uiteindelijk bracht een goede vriendin uitkomst door ons het hele bedrag te lenen, zodat wij in een keer al onze spullen mee konden nemen. Een geschenk uit de hemel!
Ondanks dit geschenk bleef het natuurlijk een heel gedoe zo'n verhuizing. Met 1 verhuizing al achter mijn kiezen, werd ik niet vrolijk van de gedachte aan nog een verhuizing.  Af en toe kreeg ik het Spaans benauwd als ik dacht aan alles dat nog ingepakt moest worden en hoe we het allemaal weer in het nieuwe huis zouden krijgen. Er wordt altijd gezegd dat het enige goede van een verhuizing is, dat je dingen opruimt en dat klopt, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik op het punt heb gestaan alles weg te gooien! Wat kan een mens toch veel troep hebben (en verzamelen)! (foto 4)

foto 4: Onze "troep " in het nieuwe huis.

Naast het inpakken waren we ook nog druk met het regelen van dingen. Allerlei abonnementen en verzekeringen moesten opgezegd worden, instanties op de hoogte gesteld worden, etc. Ook moesten we zorgen dat er allerlei machtigingen waren voor o.a. de verkoop van het huis. Allemaal hectiek, die zich herhaalde toen we in Noorwegen aankwamen: bankrekening openen, verblijfsvergunning aanvragen, sofi-nummer aanvragen (wat weer niet kan voordat je een verblijfsvergunning hebt) etc.
Ik heb nog wat tijd gehad om mensen te bezoeken, maar veel minder dan ik had gehoopt. Van echt vakantievieren was al helemaal geen sprake!
Met behulp van goede vrienden en mijn ouders allerlei kasten uit elkaar gehaald en op 24 juli in de verhuiswagen geladen. Fijn al die hulp van verschillende mensen!
Daarna weer een grote schoonmaak en toen weer richting Noorwegen. Omdat de overtocht Kiel - Oslo al vol zat, hebben we de overtocht Kopenhagen - Oslo genomen. Wel een stuk verder rijden, maar we wilden graag een aantal dagen voor de verhuiswagen in Salsnes aankomen om alvast wat dingen te regelen.
Vanaf Oslo tot Berkåk gereden en daar in een hotel (een oude boerderij bij een benzinestation) overnacht. Na een lekker ontbijt weer in de auto gestapt en doorgereden tot Salsnes. Daar wachtte ons een onaangename verrassing. Er was afgesproken dat het huis door de familie van Siv schoongemaakt zou worden (begin juli), maar dat bleek bij aankomst niet het geval. In ruil voor de helft van de huur, zijn we zelf maar aan de slag gegaan. Maar na twee schoonmaken binnen een maand, kwam deze 3e mij wel even rauw op mijn dak vallen. En het kost ontzettend veel energie!
We hadden nu een paar dagen de tijd om dingen te regelen en mijn spullen al gedeeltelijk op hun plek te zetten voor de rest van het spul zou komen.
Op 31 juli stond 's avonds de verhuiswagen op de stoep en met z'n tienen hebben we de spullen uitgeladen (foto 5). Fantastisch al die hulp!

foto 5: " ik heb mijn wagen volgeladen......"

Een deel van onze spullen hebben we op de låve (zolder van de schuur) gezet omdat we daar geen plek voor in huis hebben. De grote klerenkast die we in Groningen op de slaapkamer hadden is bijvoorbeeld veel te hoog en past niet in huis.
Omdat we de meeste dozen half met zware spullen en half met kleding hadden gevuld brachten Henk en ik de volgende dag een deel van de dag door met het openen van alle dozen op de låve. Uiteindelijk hebben we een paar dagen later alle dozen nog een keer doorgespit omdat Henk dacht dat hij belangrijke papieren in een van de dozen had gestopt. Je kunt je misschien voorstellen dat mijn humeur toen helemaal top was! En helemaal toen we deze papieren ook nog niet vonden! (ze zijn trouwens nog niet boven water).
De rest van de vakantie hebben we gebruikt om het huis in te richten, dozen uit te pakken, en te proberen van 2 inboedels weer 1 inboedel te maken. We hebben nu voor een weeshuis aan handdoeken en dekbedovertrekken. Ook aan bestek en servies geen gebrek. Ook hebben we een aantal dingen nu dubbel.
Het ergste was dat als ik eenmaal begon met uitpakken, ik gewoon niet meer kon stoppen. Ik bleef maar doorgaan, wilde het gewoon afhebben voordat de zomervakantie om was. Het kwam de grootte van de wallen onder mijn ogen echter niet ten goede! Maar alles stond op zijn plaats en was uitgepakt toen de school weer begon.
De eerste dag op school zei ik tegen mijn collega's dat ik mij erg verheugde op de herfstvakantie en dat ik daar nu al zeer aan toe was......... Helaas, ook van een herfstvakantie is geen sprake geweest. Ook deze vakantie is een verhuis- en schoonmaakvakantie geworden! En het nut van het hebben van twee strijkijzers, twee strijkplanken en twee waterkokers heeft zich inmiddels ook bewezen.
Ondanks dat Henk een baantje had, is hij doorgegaan met solliciteren. Eind augustus was het raak: een vaste baan als docent economie op een MBO-opleiding, afdeling toerisme!! Fantastisch! Maar helaas niet hier in de buurt, maar zo'n 800 kilometer ten zuiden van Salsnes, in Åmot. Een plaats tussen Hønefoss en Drammen, zo'n 1,5 uur rijden van Oslo. Een prachtige kans voor Henk die hij niet kon laten liggen. Wel jammer dat het zo'n eind uit de buurt is.
Per 1 oktober kon hij daar beginnen, dus de herfstvakantie werd gebruikt om Henk te verhuizen. Daarvoor moesten er nog veel dingen geregeld worden. Er moest o.a. een tweede auto gekocht worden en een bankpasje aangevraagd (wat officieel niet kan als je nog geen sofi-nummer hebt). Hoezo we konden eindelijk tot rust komen? Het voordeel met het verhuizen naar en in Noorwegen, is dat je door de natuur om je heen en de ruimte beter tot rust kunt komen, maar verder levert verhuizen hier net zo veel stress op als in Nederland!
Begin oktober zijn we met een busje (waar ik in reed) en de tweede auto (door Henk bestuurd) naar Åmot gereden. Voor Henk de vuurdoop voor wat betreft autorijden. Het is hem prima afgegaan. Petje af!
In Åmot huurt Henk een appartement op het terrein van de voormalige landbouwschool. (foto 6).  

foto 6:  Uitzicht op Åmot

We wisten dat we het appartement nog zelf moesten schoonmaken (tegen een deel van de huur), maar dat weer zo'n 12 uur mee bezig zouden zijn, hadden we nooit kunnen denken! Het was zo vies! Normaal maak ik niet schoon met handschoenen aan, maar hier was ik genoodzaakt om dat te doen. Het leek wel alsof er in jaren niet schoongemaakt was! Bah! Het afvoerputje van de douche bleek ook nog verstopt want toen we de volgende dag de douche uitstapten dreef de badmat door de badkamer!

Ik ben een week in Åmot gebleven. Henk moest meteen aan de slag en ik heb wat dingen kunnen regelen (en schoonmaken). Van echt vakantievieren was ook deze keer dus geen sprake! Wel heb ik wat in de omgeving kunnen rondrijden om eens te kijken of ik ook daar zou kunnen wonen. In Åmot wonen veel meer mensen dan in Salsnes en het is er dus ook een stuk drukker. De omgeving/natuur is minder ruig dan hier, het is allemaal wat glooiender. Het grote voordeel van Åmot is echter dat het klimaat een stuk stabieler is dan hier. Henk heeft al weken zon (wel temperaturen onder nul), terwijl de regen hier met bakken uit de hemel komt! Alleen daarom zou ik wel naar Åmot willen verhuizen. Voor de natuur en de rust echter niet.
We hebben ook nog geen beslissing genomen. Het belangrijkste is eerst dat Henk het naar zijn zin heeft en ervaring in het (Noorse) onderwijs opdoet. Zijn Noors gaat met sprongen vooruit en dat maakt het makkelijker om later ergens anders een baan te krijgen. We weten gewoon nog niet wat we gaan doen en wie uiteindelijk weer gaat verhuizen (en wanneer). Ik sta op dit moment niet te trappelen om de komende zomervakantie weer aan een verhuizing op te offeren! We nemen het zoals het komt en mocht het betekenen dat we nog een jaar apart wonen, so be it! We zijn het nu zo gewend, dat nog een jaartje er wel bij kan. Ik ben ervan overtuigd dat we uiteindelijk op een prachtige plek (met stabiel weer) in Noorwegen terecht komen. In een mooi houten huis van onze dromen en met een baan voor ons beiden! Duimen jullie voor ons?

Ha det!

Andrea

foto 7: Zou ons droomhuis er zo uitzien? Achteraanzicht van Øvergården (oktober 2007)